Eén cultuur, één kans

Verslag van dag 4 – Studiereis Ierland, Platform-TL

De bus rijdt van Dublin naar Cork. Even rust na vier intensieve dagen. Tijd om terug te kijken, en voorzichtig vooruit. Vandaag bezocht de groep Marino College: een school die – ondanks een bescheiden gebouw – indruk maakte door de helderheid van haar missie. “Zodra ze de drempel van school overstappen, geldt er nog maar één cultuur,” zei de directeur. “En dat is onze schoolcultuur.”

Voor Martijn Beerens (Curio effent, Oosterhout) en Marjoke Bakker (Curio prinsentuin, Oudenbosch) raakte die uitspraak de kern van wat ze in Ierland zien: onderwijs als systeem, maar vooral als gemeenschap.

Grootstedelijke context, menselijk antwoord

Wat Dublin liet zien? “Er is ontzettend veel grootstedelijke problematiek,” zegt Martijn. “Armoede zie je op elke hoek van de straat, en dat komt ook echt terug in de verhalen van de school.”

Toch overheerst geen somberheid. Integendeel. “Wat mij het meest bijblijft,” zegt Marjoke, “is dat ze ondanks die problematiek in kansen denken, en niet in belemmeringen. Het zijn geen prachtige gebouwen, maar de manier waarop ze naar leerlingen kijken, dat is echt inspirerend.”

Ze vervolgt: “Ik denk dat wij soms vergeten waar we het voor doen. Namelijk: leerlingen een mooie toekomst geven. Hier zijn ze zich daar elke dag van bewust. Omdat ze er niet omheen kunnen.”

Marino College – schoolcultuur als uitgangspunt

Het bezoek aan Marino College maakt dat gevoel concreet. “Ze hebben leerlingen uit heel veel culturen en met heel veel achtergronden,” vertelt Marjoke. “Maar zodra ze binnen zijn, geldt er nog maar één cultuur. Dat vond ik een hele mooie uitspraak.”

Wat Martijn opvalt is hoe alles in de school ten dienste staat van die ene missie. “Ze hebben misschien geen gelikt gebouw, maar de betrokkenheid bij leerlingen staat echt bovenaan. Alles draagt daaraan bij: van de bibliotheek tot beweegactiviteiten, klasopstellingen, ondersteuning. Alles.”

De bibliotheek, in het bijzonder, maakt indruk. “Ik heb zelf in de bibliotheeksector gewerkt,” zegt Martijn. “Maar dit was zó veel meer dan boeken. Het is echt een sociaal vangnet. Leerlingen kunnen daar ontbijten, er is kunst, poëzie, rust. Het is een plek waar je kunt landen.”

Wat blijft hangen

Als ze iets zouden mogen meenemen naar Nederland? Martijn twijfelt geen moment: “De bibliotheek. Of eigenlijk de gedachte erachter. Dat school ook een plek is waar je je veilig voelt als het thuis lastig is.”

Voor Marjoke is het de positieve insteek. “Ze kijken naar wat je wél kunt bereiken, in plaats van wat niet lukt. En ze zijn heel bewust bezig met welke ervaringen ze leerlingen willen meegeven. Sommige kinderen komen nooit buiten Dublin. Daar houden ze rekening mee.”

Ze noemt ook het Transition Year. “Dat is echt goud. Een jaar zonder examendruk, waarin leerlingen gewoon heel veel dingen mogen ervaren. Als ik dat zou kunnen invoeren, dan deed ik het meteen.”

De waarde van de groep

Behalve de scholen zelf, biedt ook de groep veel. “We hebben een hele leuke groep,” zegt Marjoke. “Iedereen weet elkaar wel te vinden, en ik denk dat je van de gesprekken onderweg uiteindelijk net zo veel leert.”

Martijn knikt. “Soms is het gewoon prettig om bevestigd te krijgen dat je goed bezig bent. Of juist om te horen hoe anderen tegen iets aankijken waar jij al langer iets van vindt. Dat is echt waardevol.”

Op weg naar Cork

Wat Cork gaat brengen? Daar zijn ze benieuwd naar. “In Dublin hebben we vooral DEIS-scholen gezien,” zegt Marjoke. “Ik zou nu wel een school willen zien met een wat rijkere leerlingenpopulatie. Of een grotere school. En ik ben benieuwd of het leesonderwijs daar ook zo centraal staat.”

Martijn sluit af: “Ik ben vooral benieuwd of de uitdagingen daar hetzelfde zijn. Of onderwijs daar anders werkt. Tot nu toe zie je dat het hier niet zit in de middelen, maar in de mensen.”